<?xml version="1.0" encoding="utf-8" ?>
<rss version="2.0" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" >
<channel>
<title>..::عاشقان موسیقی::..</title>
<link>http://hovel.blogfa.com/</link>
<description>تقديم به اولين استاد موسيقي ام...          </description>
<language>fa</language>
<generator>blogfa.com</generator>
<lastBuildDate>Sun, 29 Nov 2009 19:28:52 GMT</lastBuildDate>
<item>
<title>پیانو</title>
<link>http://hovel.blogfa.com/post-90.aspx</link>
<description>پیانو یکی از سازهای صفحه‌کلیددار و مشهورترین آن‌ها است. صدای پیانو در اثر برخورد چکش‌هایی با سیم‌های آن تولید می‌شود. این چکش‌ها در اثر فشرده‌شدن کلیدها (کلاویه‌ها) به حرکت در می‌آیند. سیم‌های پیانو به صفحه‌ای موسوم به «صفحهٔ صدا» متصل شده‌اند که نقش تقویت‌کنندهٔ صدای آن‌ها را دارد.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;پیانو به عنوان مادر سازها و کامل‌ترین ساز نیز شناخته می‌شود؛ علت نسبت دادن این لقب‌ها به این ساز آن است که پیانو قادر است محدودهٔ بسیار گسترده‌ای از اصوات را تولید کند در حالی که سایر سازهای اصیل موسیقی تنها بخشی از این محدودهٔ صدا را تولید می‌کنند. پیانو در شکل فعلی‌اش بیش از هفت اکتاو دارد و قادر به تولید فرکانس‌هایی از حدود ۲۰ تا ۵۰۰۰ هرتز می‌باشد، در حالی که در مقام مقایسه ساز ویولن تنها قادر به تولید کمتر از چهار اکتاو و بهترین خواننده‌ها تنها قادر به خواندن کمتر از سه اکتاو صدا هستند.&lt;br /&gt;

</description>
<pubDate>Sun, 29 Nov 2009 19:28:52 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=hovel&amp;postid=90</comments>
<dc:creator>hovel</dc:creator>
<guid>http://hovel.blogfa.com/post-90.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>عکس هایی از سلانه</title>
<link>http://hovel.blogfa.com/post-89.aspx</link>
<description>&lt;IMG style=&quot;WIDTH: 388px; HEIGHT: 281px&quot; height=562 src=&quot;http://www.hermesrecords.com/images/AlizadehCon/sallane2.jpg&quot; width=749&gt;&lt;/P&gt;
&lt;P&gt;&lt;IMG style=&quot;WIDTH: 356px; HEIGHT: 353px&quot; height=452 src=&quot;http://www.irankulturevi.com/ney/music/pic/Alizadeh-Hossein.jpg&quot; width=352&gt;&lt;/P&gt;</description>
<pubDate>Mon, 23 Nov 2009 09:34:17 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=hovel&amp;postid=89</comments>
<dc:creator>hovel</dc:creator>
<guid>http://hovel.blogfa.com/post-89.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>سلانه</title>
<link>http://hovel.blogfa.com/post-88.aspx</link>
<description>سلانه ساز زهی جدیدی است که در سال‌های اخیر سیامک افشاری با همکاری حسین علیزاده ساخته‌است.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;سلانه، سازی است از خانواده تنبور با دسته بلند که براساس تصاویر تاریخی بازمانده از ایران باستان دارای سه سیم و سه گوشی بوده‌است که از طریق اضافه کردن سیم‌های اصلی می‌توان به صداهای بم‌تری دست یافت. کوشش‌های حسین علیزاده برای بازسازی و احیای این ساز باستانی، و کاوش‌هایش در گوشه‌های فراموش شده موسیقی ایرانی به آلبومی به نام سلانه منجر شد. این آلبوم شامل بداهه‌نوازی‌های علیزاده با این ساز در دستگاه‌های بیات اصفهان، سه‌گاه، کرد بیات و افشاری است. این آلبوم در نزد اساتید فن و کارشناسان موسیقی واکنش‌های متفاوتی برانگیخت. سلانه متشکل از ۱۲ سیم که ۶ سیم جهت انگشت‌گذاری و ۶ سیم به منظور طنین صدا است. این ساز ترکیبی از بربط و سه‌تار است و به گفتهٔ سازنده، چون سلانه سلانه وارد موسیقی شده نام سلانه را به خود گرفته‌است.&lt;hr /&gt;برای دیدن منابع به ادمهی مطلب بروید&lt;hr /&gt;پ.ن:من شخصا وقت کافی برای آپدیت این وبلاگ ندارم و در اینجا از هر کسی که علاقه به همکاری با من را دارد دعوت می کنم تا در نظر ها بگوید&lt;br /&gt;

</description>
<pubDate>Thu, 19 Nov 2009 11:00:24 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=hovel&amp;postid=88</comments>
<dc:creator>hovel</dc:creator>
<guid>http://hovel.blogfa.com/post-88.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>اردشیر کامکار</title>
<link>http://hovel.blogfa.com/post-87.aspx</link>
<description>اردشیر کامکار نوازنده سرشناس موسیقی ایرانی می‌باشد.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;وی در سال ۱۳۴۲ در سنندج به دنیا آمد و از کودکی نواختن ویولن را نزد پدرش فرا گرفت. چندی بعد، وی به عنوان نوازندهٔ ویولن و کمانچه به عضویت ارکستر فرهنگ و هنر سنندج درآمد.او از استعداد موسیقایی شگرفی بهره‌مند بود و قطعات دشوار ویلن استاد ابوالحسن صبا را با کمانچه اجرا می‌کرد. در حدود سال ۱۳۶۰ به تهران آمد و با گروه‌های عارف و شیدا شروع به همکاری کرد. همچنین مطالب تکمیلی را نزد استاد محمدرضا لطفی و پشنگ کامکار آموخت و در محضر این اساتید با تکنیک‌های نوازندگی بیشتر آشنا شد.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;اردشیر کامکار همواره برای گسترش هر چه بیشتر قابلیت‌های ساز کمانچه کوشیده است. در این راستا، قطعات استاد صبا را در دو اثر « به یاد صبا » و « بر تارک سپیده »، به کمک کمانچه و ارکستر به اجرا در آورده. وی در « بر تارک سپیده »، با تکیه بر توانایی‌های خود دست به ابتکارات بدیعی زده و از این رهگذر کمانچه را به سازی فوق‌العاده تأثیرگذار و وجدآور مبدل کرده است.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;از شاخصه‌های مهم او در نوازندگی به لحن و بیان مستقل، صدای زیبا و شفاف ساز و تکنیک فوق العاده می‌توان اشاره کرد. بسیاری او را بهترین نوازنده کمانچه پس از انقلاب می‌دانند.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;از آلبوم های مستقل او می‌توان &quot;ناشکیبا&quot; با خوانندگی همایون شجریان، &quot;راز نگاه&quot; و آلبوم جدید &quot;بی غبار عادت&quot; که با همنوازی بهترین شاگردش &quot;شروین مهاجر&quot; عرضه شده را نام برد.&lt;br /&gt;

</description>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2009 16:54:32 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=hovel&amp;postid=87</comments>
<dc:creator>hovel</dc:creator>
<guid>http://hovel.blogfa.com/post-87.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>الا ای پیر فرزانه</title>
<link>http://hovel.blogfa.com/post-86.aspx</link>
<description>الا ای پیر فرزانه مکن عیبم ز میخانه&lt;br /&gt;که من در ترک پیمانه دلی پیمان شکن دارم&lt;br /&gt;خدا را ای رقیب امشب زمانی دیده بر هم نه&lt;br /&gt;که من با لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم&lt;br /&gt;به کام و آرزوی دل چو دارم خلوتی حاصل&lt;br /&gt;چه فکر از خبث بد گویان میان انجمن دارم&lt;br /&gt;سزد کز خاتم لعلش زنم لاف سلیمانی&lt;br /&gt;چو اسم اعظمم باشد چه باک از اهرمن دارم&lt;br /&gt;

</description>
<pubDate>Sun, 08 Nov 2009 15:00:02 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=hovel&amp;postid=86</comments>
<dc:creator>hovel</dc:creator>
<guid>http://hovel.blogfa.com/post-86.aspx</guid>
</item>
<item>
<title></title>
<link>http://hovel.blogfa.com/post-85.aspx</link>
<description>&lt;font size=&quot;5&quot;&gt;تنبور&lt;/font&gt;&lt;br /&gt; &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;تَنبور ور یکی از سازهای زهی است که در آن سیم‌ها از روی دسته‌ای بلند و کاسه‌ای عبور کرده‌است و با ضربه انگشتان به صدا درمی‌آید.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;امروزه از تنبور می‌توان به ساز محلی با دسته‌ای بلندتر و کاسه‌ای بزرگتر و منحنی تر از سه‌تار دارای دو یا سه سیم و چهارده پرده که به فاصله اکتاو در ساز پرده‌بندی شده، تعبیر نمود. ویژگی‌های اجرایی آن در دوتار مشهود نیست. تنبور را با پنجه نوازند و این خود دلیلی است بر ارتباط خانوادگی تنبور و دوتار محلی و سه‌تار که آنها نیز با انگشت(ناخن) به صدا در می‌آیند، است.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;تنبور در نواحی باختری ایران به ویژه در انجمن تنبورنوازان، قلندران و درویش‌های اهل طریقت و اهل حق کردستان و کرمانشاهان استفاده می‌گردد که به وسیله آن موسیقی مذهبی خود را اجرا می‌کنند.فهرست مندرجات &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;font size=&quot;4&quot;&gt;تاریخچه&lt;/font&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;بر پایه سه مجسمه کوچک بازیافت شده در خرابه‌های شوش، تنبور دارای تاریخچه‌ای مربوط به حدود ۱۵۰۰ پیش از میلاد است. تنبور زمانی در انواع کاسه گلابی شکل رایج در ایران و سوریه ساخته می‌شده سپس از طریق ترکیه و یونان به باختر رفته و کاسه بیضی شکل آن در مصر باب شده‌است.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;از تنبور به سه‌تار باستانی ایرانیان تعبیر شده‌است که در زمان ساسانیان (خسرو پرویز) و قبل از آن هم به کار نواختن می‌آمده. تنبور ساز نوازندگانی ایرانیان محسوب می‌شده و ابن خردادبه آوازخوانی مردم ری و طبرستان و دیلم را با تنبورها درست شمرده، می‌گوید ایرانیان تنبور را برتر از دیگر سازها دانسته، می‌نوازند.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;تنبور در نوشته‌های موسیقی عرب به شکل سازی کامل و مناسب برای همراهی با آواز معرفی گردیده و از آن به عود دسته بلند ایرانی تعبیر شده‌است.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ساختمان	برای این بخش از این مقاله منابع لازم نیامده‌است. لازم است بر طبق اصول اثبات‌پذیری و شیوه‌نامهٔ ارجاع به منابع منبعی برای آن ذکر شود. مطالب بی‌منبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;بلندی این ساز در نمونه‌های مختلف یکسان نیست و بدون در نظر گرفتن نمونه‌های استثنا ۸۵ تا ۹۰ سانتیمتر می‌باشد. و تشکیل شده‌است از :کاسه، دسته، صفحه، سیم گیر، خرک دسته، خرک صفحه، دو یا سه گوشی دو یا سه سیم و ۱۳ یا ۱۴ دستان. کاسهٔ این ساز را عموماً از چوب توت میسازند که انتخاب نوع چوب، یعنی اینکه از چه جنس توتی باشد خود دارای نکاتی است. کوک تنبور: امروزه مبنای صداهای موسیقی در سازها نت دوی دیاپازن است که سازهای شاخص موسیقی ایرانی نیز از آن تبعیت نموده‌اند.مثلاً اکثر نوازندگان تار، دست باز یا مطابق دو سیم اول که سیم‌های اصلی تارند را برابر با نت یاد شده می‌گیرند.همین امر باعث شده‌است که صدای سازهای ایرانی بدلیل مبالغه در زیر شدن از اعتدال خارج گشته و صداها اکثراً یز و خشک و بدون طنین شده و از حالت اصلی خود خارج گشته‌است.در گذشته مبنای صداهای موسیقی نت لا بوده‌است چه در موسیقی ایرانی و چه در موسقی جهانی.این امر تا کنون در تنبور مراعات گردیده یعنی دست باز یا مطابق دو سیم اول که سیمهای اصلی تنبور اند، معمولاً برابر است با نت لا. یعنی یک و نیم پرده بم تر از مبنای امروزی کوک می‌شوند.&lt;br /&gt;

</description>
<pubDate>Thu, 29 Oct 2009 18:58:15 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=hovel&amp;postid=85</comments>
<dc:creator>hovel</dc:creator>
<guid>http://hovel.blogfa.com/post-85.aspx</guid>
</item>
<item>
<title></title>
<link>http://hovel.blogfa.com/post-84.aspx</link>
<description>يه چند تا عكس از دو تار (مطلب قبلي)براتون گذاشتم اشا الله خوشتون بياد نظرم بديد&lt;IMG height=18 src=&quot;http://blogfa.com/images/smileys/04.gif&quot;&gt;
&lt;HR&gt;
&lt;/P&gt;
&lt;P&gt;&lt;IMG src=&quot;http://goodarzidotar.com/images/Dotar.jpg&quot;&gt;&lt;/P&gt;
&lt;P&gt;&lt;IMG src=&quot;http://img.villagephotos.com/p/2007-4/1252991/haji_1.jpg&quot;&gt;&lt;/P&gt;</description>
<pubDate>Mon, 26 Oct 2009 09:23:28 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=hovel&amp;postid=84</comments>
<dc:creator>hovel</dc:creator>
<guid>http://hovel.blogfa.com/post-84.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>دوتار</title>
<link>http://hovel.blogfa.com/post-83.aspx</link>
<description>&lt;br /&gt; &lt;br /&gt; &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;دوتار یکی از سازهای مضرابی موسیقی ایرانی است که همان‌گونه که از نام آن برمی‌آید، دارای ۲ سیم (تار) است. این ساز را معمولاً با مضراب نمی‌نوازند و با ناخن، زخمه می‌زنند.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;دوتار پیشینه‌ای چند هزار ساله دارد و می‌توان آن را مادر تنبور و سه‌تار محسوب کرد. در ایران، نواختن این ساز در شمال، شرق و جنوب خراسان، در نواحی سکونت ترکمن‌ها در استان گلستان و همچنین در جنوب شرق ایران متداول است.فهرست مندرجات &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ساختمان ساز&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;دوتار دارای کاسه‌ای گلابی‌شکل و دسته‌ای نسبتاً دراز و ۲ رشته سیم (تار) است. طول دستهٔ آن حدود ۶۰ سانتی‌متر و کل ساز حدود ۱ متر است.[۱]‎ قسمت گلابی‌شکل این ساز از چوب درخت شاه‌توت و دستهٔ آن از چوب زردآلو یا درخت گردو ساخته می‌شود. پیشتر برای ساخت زه‌های این ساز از رودهٔ حیوانات استفاده می‌شد ولی امروزه آن را با استفاه از نایلون و یا سیم‌های فولادی می‌سازند.[۱]‎&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;استفاده از تارهای ابریشمی به جای سیم فلزی نیز در شمال خراسان و در نواحی ترکمن نشین رایج بوده‌است.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;دوتار در شمال خراسان با نسبت چهارم و پنجم کوک می‌شود. با کوک ترکی می‌توان نغماتی همچون گرایلی، شاختا، نالش، دوست‌محمد و غریب و با کوک کردی آهنگهای الله‌مزار، لو، درنا و جعفرقلی را اجرا کرد.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;نوازندگان دوتار&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;از سرشناس‌ترین نوازندگان پیشین دوتار، حاج قربان سلیمانی، عباسقلی رنجبر، نظرلی محجوبی، حسین یگانه، الیاقلی یگانه و از نوازندگان فعلی دکتر مجید تکه، علیرضا سلیمانی و عثمان محمدپرست را می‌توان نام برد.&lt;br /&gt;‎‎&lt;br /&gt;منابع&lt;br /&gt;هفت اورنگ، مروری بر موسیقی سنتی و محلی ایران، تألیف بهمن بوستان و محمد رضا درویشی، انتشارات حوزهٔ هنری سازمان تبلیغات اسلامی، تهران، ۱۳۷۰&lt;br /&gt;تاریخ موسیقی ایران، روح انگیز راهکانی، انتشارات پیشرو، تهران، &lt;br /&gt;

</description>
<pubDate>Sun, 25 Oct 2009 18:15:01 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=hovel&amp;postid=83</comments>
<dc:creator>hovel</dc:creator>
<guid>http://hovel.blogfa.com/post-83.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>باز دیدای وبم 5 رقمی شدددددددددددددددددددددددددددددددددددددد</title>
<link>http://hovel.blogfa.com/post-82.aspx</link>
<description>این پستو به مناسبت 5 رقمی شدن بازدیدای وبلاگم زدم 
&lt;/p&gt;&lt;p&gt;اگه دیر به دیر آپ میشه واسه درسای زیادمه &lt;/p&gt;&lt;p&gt;ببخشیدم لطفا نظرررررررررررررررررررررررررررررر&lt;/p&gt;</description>
<pubDate>Sat, 24 Oct 2009 17:33:07 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=hovel&amp;postid=82</comments>
<dc:creator>hovel</dc:creator>
<guid>http://hovel.blogfa.com/post-82.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>عود قسمت آخر</title>
<link>http://hovel.blogfa.com/post-81.aspx</link>
<description>در ادبیات&lt;br /&gt;حافظ می‌فرماید:&lt;/p&gt;&lt;p&gt;با شاهد شوخ و شنگ و با بربط و نی&lt;/p&gt;&lt;p&gt;گنجی و فراغتی و یک شیشه می‌&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;br /&gt;چون گرم شود زباده ما را رگ و پی&lt;/p&gt;&lt;p&gt;منت نبریم یک جو از حاتم طی&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;خیام می‌فرماید:&lt;/p&gt;&lt;p&gt;مـن هیچ ندانم که مرا آن که سرشت&lt;/p&gt;&lt;p&gt;از اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت‌&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;br /&gt;جامی و بتی و بربطی بر لب کشت&lt;/p&gt;&lt;p&gt;اين هر سه مرا نقد و ترا نسیه بهشت&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src=&quot;http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a1/Oud.jpg&quot; /&gt;&lt;/p&gt;</description>
<pubDate>Thu, 22 Oct 2009 12:50:49 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=hovel&amp;postid=81</comments>
<dc:creator>hovel</dc:creator>
<guid>http://hovel.blogfa.com/post-81.aspx</guid>
</item>
</channel>
</rss>
